Nieuws

Voetje voor Voetje moet blijven!

Onderkomen in legertent

Jan stuurde me een chatberichtje. Ja, hij gaat met zijn tijd mee. Ik zat op de fiets toen hij dat berichtje stuurde, op een racefiets. Ja, ook ik ga met mijn tijd mee, of is het eerder een symptoom van een midlifecrisis? Of ik ‘een artikel’ wilde schrijven over 35 jaar Voetje voor Voetje. Vijfendertig jaar. Ik voelde me ineens nóg ouder, op die racefiets, in the middle of nowhere.
Wat voor artikel? chatte ik terug.
Iets over de historie was goed.
De historie.
Op weg naar huis dacht ik terug. Niet aan 35 jaar geleden, want zolang ben ik nog geen lid, maar het scheelt niet zoveel.

WV Magnus werd 36 jaar geleden opgericht, al een jaar later was er het verenigingsblad: Voetje voor Voetje, met vanaf 1987 Jan als hoofdredacteur. Bijna net zolang als het blad bestaat, staat hij aan het roer. Die man verdient een lintje. Gelukkig heeft hij dat ook gekregen, twee jaar geleden alweer.

Ik liep voor het eerst de Vierdaagse (die van Nijmegen, what else?) in 1988. Alleen al
vanwege dat 19 hoor je dat het lang geleden is, iets uit de vorige eeuw. WV Magnus was nog klein. De secretaris weet vast hoeveel leden er toen waren, maar ze konden met gemak in een tent. Een legertent, wel te verstaan. Die stond in de tuin aan de Nijmeegse Baan, Jans ouderlijk huis. Een gastvrije, hechte familie met het vermogen om samen iets van de grond te krijgen. Wandelen was belangrijk, maar het gedoe eromheen niet minder. Samen eten, samen drinken, samen lachen. De warmte straalde ervan af. Die warmte trok mensen aan. Heel veel mensen wilden een Polman zijn, al was het maar voor even. De vereniging groeide letterlijk de tent uit en week uit naar een sporthal met alles erop en eraan. Nog steeds is alles picobello geregeld. Nog steeds is wandelen belangrijk, maar gaat het ook om de saamhorigheid.

De vereniging is groot geworden. Er vallen mensen weg, er komen mensen bij, maar veel groei zit er niet meer in. Dat is logisch, als je het familiegevoel wilt behouden.
De meeste leden van de Magnus-familie zien elkaar alleen op hoogtijdagen. Daar tussendoor gaat het leven verder. Toch houden we contact, dankzij Voetje voor Voetje. Lief en leed, Wist u datjes, diepte-interviews, raadsels en foto’s houden ons bij elkaar. Zo blijven we een hechte familie.

Er komen herinneringen boven. Ik ruik weer het muffe canvas van de legertent, massageolie, vers gezette koffie om halfvier ’s ochtends. Ik voel de hitte op de dijk van Lent, de opluchting als een verzorgingspost in beeld komt. Ik herinner me de recepties op zondag, de feesten op vrijdag, de slapeloze nachten er tussendoor. Maar ook: vuurspuwers, Van der Steen met z’n derde been, palingrokers, messenwerpers en doorgezaagde maagden, wortelloof dat binnen
een nacht weer wortels heeft en een luchtbed onder het koud buffet. Ik weet het, het zijn persoonlijke herinneringen die veel mensen niets zeggen, maar voor mij zijn ze waardevol. 

Ik vraag me af of het artikel zo volstaat. Kun je 35 jaar vangen in een paar honderd
woorden? Waarschijnlijk niet, maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.
‘Misschien kun je eindigen met een prijsvraag,’ opperde Jan in zijn chat. ‘Een nieuwe naam voor Voetje voor Voetje, iets wat meer bij deze tijd past.’
Ik schrok, een koude rilling trok over mijn bezwete rug. Een nieuwe naam? Het voelde alsof hij voorstelde om de verenigingsnaam te veranderen omdat Magnus een #metoo-verleden bleek te hebben.
‘Doe het niet,’ chatte ik terug. ‘Die naam wordt vanzelf weer hip!’
Gelukkig was hij snel overtuigd.
‘Oké.’
Natuurlijk moet Voetje voor Voetje blijven. De naam past misschien niet bij deze tijd, maar wel bij die van morgen. En als we dan terugkijken, kunnen we alleen maar tevreden glimlachen.

Gert-Jan van den Bemd


Hoofdsponsoren