Nieuws

Vierdaagse Nijmegen

Wim gastloper bij Magnus

Elke avond in de kantine van de Sporthal in Weurt schreef ik in mijn schrift een verslagje over de afgelopen loopdag. Dat was Jan Polman waarschijnlijk opgevallen….. Hij moet gedacht hebben: deze man kan wel een stukje schrijven voor ons clubblad ‘Voetje voor Voetje’. Voor ik het wist, had ik hem beloofd een stukje in te sturen. Nu begin oktober, de 4Daagse al maanden achter me, probeer ik mijn belofte in te lossen. Even terug in de historie. Op mijn 51e in 2001, liep ik mijn eerste 4Daagse. Dochter Heleen, nog geen 18 jaar, had al een paar 4Daagses gelopen met een vriendin. Zij bracht het 4Daagsevirus op mij over.

Een virus waar geen kruid tegen gewassen is, blijkt nu. Dit jaar is het al mijn 18e achtereenvolgende Nijmeegse 4Daagse. De tocht van 2006, na één dag afgebroken, niet meegerekend. Ik ben vanaf mijn 16e jaar hardloper en loop nog steeds. (de snelheid ligt nu dicht bij de wandelsnelheid ha, ha) Het eerste jaar probeerde ik, zoals bij hardlopen, zo snel mogelijk over te komen met als gevolg een scheenbeen ontsteking en kon nog net de laatste dag over de finish komen! De eerste 3 jaar heb ik 40 km gelopen. We bivakkeerden op de voetbalvelden in Hatert bij Winkelsteeg, eerst in een tentje en daarna in een caravan. Met de bus ’s morgens naar het centrum en ’s avonds terug met lopers die elke dag wat stijver uit de bus kwamen. Toen mijn zoon Michiel, die vorig jaar ook gebruik maakte van de verzorging van Magnus, ging lopen, ben ik overgestapt naar de 50 km. Deze afstand bevalt mij uitstekend, doordat er gelijkmatiger wordt gelopen. Bovendien heeft het wel zijn charme om midden in de nacht op te staan en in het duister te starten. De volgende jaren kon ik overnachten op studentenkamers, daar mijn zoon, schoondochter en dochter in Nijmegen studeerden.

Hierna kwam de tijd dat de studie was afgerond en ik op zoek moest naar een ander onderkomen. En dat onderkomen was in Hees in het St. Jozefklooster zo’n 20 minuten fietsen naar de Wedren. ’s Nachts om 3 uur ontbijt in de lege refter van het klooster en ’s avonds om 6 uur bij het avondmaal onthaald worden als een held door de (veelal stokoude) bewoners. In het klooster woonden zowel geestelijken als seculieren. ’s Avonds gingen we met een paar medelopers altijd op bezoek bij pater Frans, die als enige geestelijke ook de 4Daagse liep. Helaas konden we in 2017 (ook mijn zoon en schoondochter bivakkeerden hier) door verbouwing niet meer terecht in dit klooster.

In dat jaar heb ik nog een kamer in het centrum gevonden, waar ik ook nog voor de kat van de bewoonster, die afwezig was, moest zorgen. Iets wat me niet erg beviel, want het beest kon aardig opdringerig zijn en uit de douche komend wilde ze gelijk op schoot zitten…. Mijn zoon attendeerde mij vorig jaar op het onderkomen van wandelvereniging Magnus. Dat was een aardige overgang: overnachten in een sporthal met wel 100 bedden (of overdrijf ik nu!). Maar het viel heel erg mee….. in de (slaap) zaal is het heel rustig en na tien uur hoor je, behalve een enkele snurker, niets. De nachten zijn kort : 10 uur op bed en half 3 er al weer uit. Dit jaar is het mijn 2e jaar bij Magnus. Alhoewel ik gastloper ben, voelde ik me vanaf het eerste moment thuis bij Magnus. Dit jaar liep ik alleen; mijn zoon liep door omstandigheden niet. Door de verzorging bij Magnus onderweg ben je niet alleen en voelt het steeds weer als een thuiskomen. Bij de verzorgingsposten word ik echt verwelkomd en goed verzorgd. En ook ’s avonds is het gezellig aan tafel bij het avondeten en daarna in de bar/kantine. Iedereen is bezig met de 4Daagse dus de chemie onderling is er….

Het snel overkomen heb ik niet meer…. Ik probeer te genieten van alles wat ik onderweg tegenkom en doordat er kennissen en familie langs de kant zitten, blijf ik daar ook wel eens een uurtje zitten. Ze komen toch niet om mij maar 1 minuutje te zien. Sinds mijn vrouw Dinie in 2014 aan de gevolgen van borstkanker is overleden komen al haar zussen en broer een dag kijken. En ook mijn zus en zwager met mijn verstandelijk gehandicapte dochter Marloes komen altijd. In 2015 kwam ik bijna te laat binnen. Met een wondje aan mijn teen was ik bij het Rode Kruis beland. Als je daar al eens bent verzorgd, weet je dat je er dan zo een uur uit bent. Daarna ben ik nog op bezoek geweest bij de vrouw van mijn studievriend die in Beuningen woont. Zij had chemokuren wegens borstkanker. Toen ik weer op de Wedren kwam, was het 3 voor 5. Nog net op tijd!!! Het was dat ik nog fit was, anders had ik het nooit gered. Heb echter nooit spijt gehad dat ik zolang bij haar op bezoek ben geweest, want later bleek dat het de laatste keer was dat ik haar heb kunnen spreken ….

De 4Daagse is voor mij dus meer dan lopen: het is ontmoeten, feesten, ontstressen. Elke dag als we over de finish komen op de Wedren gaan we op bezoek bij de tante van mijn schoondochter die aan de Wedren woont en uitkijkt over de lopers die uitpuffen, drinken, hossen en dansen opgezweept door onder andere Wipneus en Pim. Zij geeft ons steeds een wonderdrankje (geheim recept) waardoor je je spieren niet meer voelt. Hierna is het ook voor ons tijd om een biertje te nemen en te hossen. Ook de schoonvader van mijn zoon loopt elk jaar de 4Daagse: afgelopen jaar voor de 33e keer, dus daarbij ben ik nog een groentje.

Ons gezin is een echt 4Daagse gezin. Mijn zoon, schoondochter, dochter hebben elk de 4Daagse 10 keer gelopen. Mijn zoon heeft in 2009 haar vriendin in Cuyk, over de Pontonbrug, ten huwelijk gevraagd. Mijn kleinzoon Ruben van 6 jaar loopt misschien in 2025 als hij 12 wordt wel met een van de 2 opa’s, of met beide opa’s de 4Daagse. Heb met mezelf afgesproken dat ik 25 jaar achter elkaar de 4Daagse zal lopen. Kom graag terug in 2020 als gastloper bij Magnus. Bedankt voor de prettige en gezellige tijd in de 4Daagse week. Tot volgend jaar.

 

Wim Overkamp Heino


Hoofdsponsoren